Back to: پہاڑی زبان و ادب کے نوٹس
ہک بئوں پرانی کہانی اے کہہ ہک لکڑہارا ہونا سا۔ اوہ لکڑیاں بھیچی تے اپنا کئہر چلانا سا تے پیٹ پالنا سا۔ ہک دن لکڑہارا جنگلے بِچ لکڑیاں کپن گیا تے اُس نی کواڑی جنگلے بِچ گمی گئی۔ اُس نے جنگلے بژچ کواڑی لوڑی پر اُس کی کواڑی کُدرے وی نی لبی تے اوہ تھکی گیا تے رون لگا۔
اچانک بوٹَیاں بِچوں ہک جن سامنے آیا تے آکھن لگا ” کہہ اے لکڑہارے تو کیّاں رونا ہیں کہہ گل اے”
لکڑہارا :_ مہاڑی کواڑی گمی گئی اے خدا نا واسطہ کُدرے لوڑے دیو۔
جِن ہک دم کدرے غائب ہوئی گیا تے کجھ چِر بعد ہک سونے نی کواڑی لئی مُڑی آیا تے آکھن لگا۔
“میں تواڑی کواڑی لوڑی آندی اے”
لکڑہارا:_ نیہہ ایہہ کواڑی ماری نیہہ اے۔
جِن دوّی وار فِر غائب ہوئی گیا تے کجھ چِر بعد ہک چاندی نی کواڑی لئی آیا تے۔
لکڑہارا: نیہہ اے کواڑی وی ماہڑی نیہہ اے۔
تری وار جن غائب ہویا تے کجھ چِر بعد ہک لوّے نی کواڑی آنی لکڑہارے کی دتی تے اکھن لگا کہہ ایہہ کواڑی تواڑی اے۔
لکڑہارا__ خوشی بچ آکھن لگا کہہ ہاں اے مہاڑی کواڑی اے__اے مہاری کواڑی اے۔
جِن اس نی سچائی دیکھی بڑا خوش ہویا تہ اسِ کی ترے کواڑیاں انعام بِچ دیئی چھوڑیاں۔
لکڑہارا بئوں خوش ہویا تے ترے کواڑیاں لئی کئہر جلی گیا۔
| تحریر: | وقاص حسین شاہ (ایم اے پہاڑی) |